Monday, October 1, 2018

තාත්තා

තාත්තා අප හැර ගිහිං මේ ඔක්තෝබරේට අවුරුදු 08 ක්. තාත්තා හිටියානම් මේ වෙද්දි අවුරුදු 72 ක්. මුණුබුරෝ මිණිබිරියො බල්ලො පූසො ඔක්කොම වටකරගෙන සන්තෝසෙන් ඉන්නව දකින්න අපිට පිනක් තිබිල නෑ. දැන් වෙද්දි අපි හැමෝටම වාහන තිබ්බත් අපිට තාත්තට කියල වාහනයක් අරන් දෙන්න උනෙත් නෑ. පොඩි නංගි ලගදිත් ඒ කතාව මතක් කලා. තාත්තට ජීවිත කාලෙටම තිබුනෙ පුට් බයිසිකල් එකක් විතරයි. පහුකාලීනව තාත්තම ඒක කාට හරි දීල තිබ්බ.

තාත්තාගෙ අ...සනීපය හොදටෝම අසාද්‍ය වෙනකම් අපි කවුරුත් දැනන් උන්නෙ නෑ. මම හිතන්නෙ තාත්තා අපිට තේරෙන්න ඇරියෙ නෑ, හංගං හිටියා මිසක්ක. තාත්තා වේදනාව වැඩි උනහම ඇද විට්ටම හපාගෙන ඉවසගෙන හිටියය කියල අම්මා අපිට කිව්වෙ බොහොම පසුකාලීනව.

තාත්තා ඉස්සර උදෙන්ම නැගිටල කොලඹ ඉස්පිරිතාලෙ ක්ලිනික් යනව අපිට මතකයි. ඒ ඇරෙන්න අපි තාත්තගෙ අසනීපයක් ගැන හාංකවිසියක්වත් දැනන් උන්නෙ නෑ. ඒ කාලෙ ගමේ ඉදන් කොලඹ යනව කියන්නෙ පැය පහක විතර තෙහෙට්ටු වෙන වැඩක්. උදේ 4.15 ට හන්දියෙන් යන ඇඹිලිපිටියෙ ඩිපෝව කොලඹ බස් එකේ යන්න ඕනි. ඒ බස් එකේ සෙනග සූ ගාල. ගොඩක් වෙලාවට කොළඹ ට යනකම්ම හිටගෙනයි යන්න ඕනි. මාත් පස්සෙ කාලෙක කැම්පස් යන්න ඔය බස් එකේම ගිය නිසයි දන්නෙ.

තාත්තට හැම ගමනටම තිබ්බෙ ඔෆිස් ගිනියන හම් බෑග් එක. අත්දිග ශර්ට් එක අත් නවල ඇදල පටි සෙරෙප්පු දෙක දාගෙන බෑග් එකත් අරන් යනව.ඒකට පොඩි වීදුරු වතුර බෝතලයක්, ක්ලිනික් පොත, පෑනක්, සමහර විට පත්තරයක්, බුලත් විටක් දාගෙන තාත්ත උදෙන්ම හන්දියට යන්න පිටත් වෙනව පයින්ම.සල්ලි දාගෙන ගියෙ පරන ලියුම් කවරයක උඩ.සාක්කුවෙ. තාත්තට පර්ස් එකක්, තාත්තගෙ වචන වලින්ම පොකැට් එකක් කවමදාවත් තිබුනෙ නෑ.ටයිගර් බ්‍රෑන්ඩ් ටෝච් එක තමා එලියට පාවිච්චි කරන්නෙ. බැට්‍රි බැහැලනං පොල් අතු අගිස්සක් පත්තු කරනව.

රාත්‍රියට පරිසරයේ තියෙන නිසංසල භාවය නිසා හන්දියෙ බස් එක නවත්තනව ඇහෙනව. නවත්‍තල බස් එකට ලෑල්ලටම රේස් කරල අද්දනකොට අපි දන්නව තාත්ත බස් එකට නැග්ග කියල.

පුරුදු පරිදි දවස ගෙවිල, තාත්තා ආපහු එන බස් එක හන්දිය පහු කරන්නෙ රාත්තිරියෙ දහයාමාරට එකොලහට වගේ. ඒ වෙලාවට බස් දෙකක්ම දිව්ව. එකක් ගොඩකේල ඩිපෝවෙ. එකක් ඇඹිලිපිටියෙ ඩිපෝවෙ. ඒ දෙකෙන් එකක තමා තාත්ත එන්නෙ. බස් එකේ බ්‍රේක් සද්දෙඇහුනම අපි තාත්තා එනකම් විනාඩි පහලොවක් වගේ බලාගෙන ඉන්නව.

තාත්ත එනකොට නොවැරදීම ඇපල් ගෙඩි කීපයක්, මිදි සීයක් වගේ අරන් එන්නෙ.අපි බලං ඉන්නෙ ඒවට. කොලබින් අරන් එන පත්තර කියවන්නත් අපි ආසයි. මිදි හෝදල බෙදල දෙන්නෙ, එහෙම නැත්නං ඇපල් කපල බෙදල දෙන්නෙත් තාත්තම තමා.

ක්ලිනික් එක ගැන අපිට කිසිම දෙයක් කියන්නෙ නෑ. අපිට ඇපල් මතේ මිසක් ඔව්වා මතකත් නෑ.එව්වා අම්මත් එක්ක කුටු කුටු ගෑමෙන් පස්සෙ යමක් කමක් අපිට දැනගන්න ලැබෙනව.

මගේ තාත්තා (අපි හැමෝම කීවෙ එහෙමයි. අපි අපි අතරෙවත් තාත්තා බෙදුනෙ නෑ) පස්සෙ කාලෙක මාව ක්ලිනික් එක්කන් ගියා. ඒ හොදටෝම අමාරු වෙලා. තාත්තගෙ අසනීපෙ බරපතල බව කියන්න ඥාතියෙක් එක්කන් එන්න කීවම මම ඇතුලට ගියා. දොස්තර මහත්තය මම දිහා බලල මේ පොඩි ලමෙක්නෙ කිව්වා. එදා තමා තාත්තාගෙ අසනීපෙ ගැන මට මොන මොනවා හරි යමක් තේරුං ගියෙ.

මේ සමග අමුනල තියෙන්නෙ මම තාත්තට ලියපු කවියක් අවුරුදු 10 කට කලින්. තාත්තාගෙ ඇස් වලට සතුටු කදුලු ගෙනා මේ කවිය පසුගිය දිනෙක කිසිවෙකු විසින් නැවත මුහුණුපොතට උඩුගත කර තිබුනා. දිනක කහෝ මුහුණුපොතට නැවත උඩුගතකොට තිබුනා.
 

Thursday, August 23, 2018

අරණකට පෙම් බැද


මෑත කාලයේදී ඉතා හොද සිංහල පරිවර්තන පොත් දෙකක් කියෙව්වා. එක පොතක් චින්තා ලක්ශ්මී සිංහාරච්චි වංග බසින් සිංහලට නැගූ අරණකට පෙම් බැද. අනෙක එන්.පී, විජේරත්න මහතා ඉන්ගිරිසියෙන් සිංහලට නැගූ දෙවොලේ සැගවුන අභිරහස. සිතට වඩාත්ම සමීප වුනේ අරණකට පෙම් බැද කියල කීවොත් නිවැරදියි. සුන්දර පරිසරය සහ සුපුරුදු භාවය මිසක් අනෙකුත් පරිවර්තනයේ වැරැදහක් නෙමේ.
අරණකට පෙම් බැද කියවද්දි මට මතක් වෙන්නේ අපේ මහ ගෙදර. අපේ ගෙදර තියෙන්නෙ කුඹුරු වලින් වටවූ දූපතක් වගේ ඉඩමක. කුඹුරු වලින් ඔබ්බට තියෙන්නෙ පොඩි කදු ගැට. ඒවායේ මෑතක් වනකම් පදිංචි කරුවො හිටියෙ නැහැ. පසු කාලීනව තේ වගා කරන්න කලින් ඉලුක් හා මානං කැලයක් තමා තිබුනෙ. විශාල මිදුලක් තිබ්බා. හද එළියෙ සුන්දරවත්වය වඩා හොදින් දැනෙන්නෙ නිකිනි මාසෙට. පොඩි වැහි රැල්ලකින් පස්සෙ හද එලිය වැටිල තියන මිදුලට වෙලා ඉන්න මම හරි ආසයි. ගෙදර හැමෝම නිදි. අපෙ සුරතල් බලු පැටියා වෙච්ච ටොමියා ඇවිත් මා ගාවට වෙලා ඉන්නවා. තෙත බරිත් පොල් අතු සද එලියට රිදී ඉරි වගේ දිලිසෙනව. ඉලුක් යාය "සර සර" හඩින් සෙලවෙද්දි තෙත අමු ඉලුක් ගස් වලින් හමන්නෙ මන බදින සුවදක්. වක්කඩ බැදල වතුර පුරවල තියෙන ලියදි සද එලියෙ දිලිසෙනව.
 ගිණිකොන දිග කන්දෙ කාලේ ඕළු මුවෙක් උන්නා. බටහිර පැත්තේ කැලේ නරි රංචුවක්. ඕළු මුවාගේ කඨොර නාදයත්, නරින්ගේ හූවත් එකට කලවම් වෙලා ඇහෙනව තරගෙට වගේ. වත්ත පල්ලෙහා කුඹුක් ගහට දේවතා එළි පාත් වෙනව සමහර වෙලාවට දකින්න පුලුවන්. පෝය කිට්ටුවනම් පන්සලේ ගණ්ඨා නාදය හරි පිරිත් හරි ලාවට ඇහෙනවා. සද්දේ අඩුවැඩි වෙලා ඇහෙන්නෙ සුළගත් එක්ක.
මම ඉස්සර එළියෙ වාඩිවෙලා කවි ලියනව. කවි සිතුවිලි ගලාගෙන එන්නේ වක්කඩින් වතුර ගලන්න වගෙ. වගේ කවි සිතුවිලි එන්නෙ නැහැ වෙන කොතැනකදීවත්.
අරණකට පෙම් බැද කතා නායකයාගේ චරිතය තුලින් මම දෙවෙන්දරා සං දකිනව. අත්පත් කරගන්න ආසා උනත්, ගසකින් මලක් කඩාගත්තම මල ඉක්මනට පරවෙලා යනව කියල දන්න නිසා ඔහු භානුමතී හැරයන්නෙ නොකියම. භානුමතී වගේම මංචිත්, කුන්තාත් ඔහුට පෙම් බදින්න ඇති. ඒත් ඔහුගේ ආදරය තිබුනේ පරිසරයට. එහි ජීවත් වන මිනිසුන් කෙරෙහි දයාර්ද්ර වීමට පරිසරයත් බලපාන්න ඇති.
පරිසරය පුදුම විදියට මිනිස්සු වෙනස් කරවනව.

Wednesday, June 27, 2018

කහන කුඩු.


අපට ගමේ සතුරන් කිහිප දෙනෙක් විය. පිට ගමකින් පැමිණ ඉතා වටිනා ඉඩමක් තරමක් අඩු මිලට ගත් නිසා එය කඩා වඩා ගැනීමටත් සූරා කෑමටත් බලා සිටි අය සතුරන් වූවා මිසක, අපේ දෙමවුපියන් දැන හෝ නොදැන කල වෙන වරදක් වූයේ නැත. මේ සතුරන් අතරින් කාලානුරූපව මිතුරන් වූ අයද නැත්තේ නොවේ. අයෙක් එසේ නොවී, මල විටක ගෙනියන්නට මෙන් තණ්හාව පෙරදැරිව දැවෙමින් සිටිති.

එලෙස සතුරු කම් කල අය අතර, තවමත් ජීවත් වන එක්තරා පුද්ගලයෙකු සිටී. ඔහු ජීවතුන් අතර සිටින නිසා, ඔහුගේ නම මෙහි සදහන් නොකරමි. අප වතුර බොන ලිදෙහි බල්ලන් ඔබා නෑවීම, වත්ත උඩින් බීමත්ව ආයුධ පෙන්වමින් යෑම, වැට කඩොලු කැඩීම, ආදියෙන් නොනැවතී ඔහු දෙවරක් තාත්තා ඉලක්ක කර ගල් ප්රාහාර දෙකක්ද එල්ල කලේය. එක් ගලක් බිත්තියේ සිදුරක් ඇති කල අතර අනෙක ප්රදාන දොරෙහි දැඩි පැල්මක්ද ඇති කලේය. මේ කිසිවකින් තාත්තා සොලවන්නට බැරි වූ කල ඔහු දියත් කලේ ඉතාම තුච්ඡ වූ ප්රාහාරයකි. මේ පිලිඹදව කණගාටුදායක මතකයෙන් බිදකි.

එකල අප පවුලේ අන්තිමයා ඉපදී හෝ නැත. මට වයස අවුරුදු 08ක් මල්ලීට 06ක්ද නංගීට 04ක්ද වන්නට ඇත. අප එකල නිදා ගත්තේ පරන නිවසේ තිබූ ශාලාවක් වැනි විශාල කාමරයක එක පෙලට තිබූ ඇදන් කිහිපයකය.
තරමක් අබලන් තත්ත්වයේ තිබූ පැරණි නිවසේ වැසි දින වලදී ආරක්ශිතම කාමරය වූයේ එම කාමරයයි.

එක් දිනක් අප අවදි වන විට ඉවසාගත නොහැකි තරම් දැවෙන සුළු කැසිල්ලක් අපට දැනුනි. පොඩි උන් වූ අප දෝතින්ම ඇග කසමින් පෙරලී පෙරලී හැඩුවෙමු. අම්මාට සහ තාත්තාටද එලෙසම වේදනාවක් වූ නමුත් ඔවුන් අප දෙස අවදානය යොමු කලා මිස තමන්ගේ වේදනාවන් ගැන සිතුවේ නැත. මේ සිදුවූයේ කමක්දයි කිසිවෙකුට තේරුමක් තිබුනේ නැත. මේ සිද්දියේ මුල, මැද අග පිලිවෙලට මතක නැතත් එය අවසානයේ සිදු වූයේ මෙවන් දෙයකි.

තාත්තා පිටත් වී ගොස් ගමෙන් නෑදෑවන කිහිප දෙනෙක් කැදවාගෙන ආවේය. ඔවුන් අප ඉවත් කර මුලු නිවසම අතු ගා බැලූ විට දක්නට ලැබුනේ ලා රතු පැහැ බූවක් වැනි කුඩක් ජනෙල් කපොලු තිලින් නිවසට දමා ඇති බවයි. කහඹිලියා වැනි විශ සහිත සාකයක බූව වූ එය ඇගෙහි ගෑවුන විට සමට ඇලී පවතී. වැඩිහිටියන්ට වඩා කුඩා අයගේ සම සිනිදු නිසා එය වඩා බලපෑමක් ඇති කලේ කුඩා අපටයි. එම බූව ඉවත් කල හැකි එකම ක්රමය වූයේ පොල්තෙල් හා පිහිතලයක් වැනි තලයකින් සූරා දැමීමෙනි. මුලු නිවසම අතුගා, කිහිප වරක් සෝදා ඉවත් කල පසුය, එම වේදනාව දුරු වූයේ.

මේ සිද්දිය පිලිඹදව තාත්තා පොලිසි ගියත් සිදු වූ දෙයක් මට මතක නැත. එසේ නමුත් කල පුද්ගලයා තැන තැන වහසි බස් දොඩා පසුව ආරංචි විය.

පසුකාලීනව භීශන සමයේ මෙම පුද්ගලයා අවිගත් කණ්ඩායම් විසින් පැහැර ගෙන යන ලදී. අසීමිත වධබන්දනයන්ටද ලක්වී ඔහු පසුව නිවසට ආවේය. බිරිද ප්රසූත කල දරුවෙක්ද කුඩා කලම මිය ගියේය. පසුගිය දිනක බරපතල රිය අනතුරකට ලක්ව ඔත්පලව සිට දැනට දුක සේ කල් ගෙවයි. ඔහුගේ කිසිදු දරුවෙකු නිසි ලෙස අද්යාපනය ලැබුවේද නැත.

ඔහු වැපුරූ බිජුවට වල පල ඔහු විදිමින් සිටී.